De rechtbank heeft Oskar van der V. uit Zoetermeer veroordeeld tot zeven jaar cel en tbs met dwangverpleging voor ontucht met zeven jonge kinderen en het maken en bezitten van beeldmateriaal van seksueel kindermisbruik.
De 58-jarige man werkte tussen 2019 en 2025 als conciërge op een basisschool in Zoetermeer. De rechtbank stelde vast dat hij achttien meisjes heimelijk filmde, in een enkel geval verspreidde hij de beelden ook. De straf is gelijk aan de eis van het OM. De man moet aan de ouders van zes van de slachtoffers van ontucht 2000 euro schadevergoeding per persoon betalen.
Nu blijkt dat deze afschuwelijke situatie mogelijk voorkomen had kunnen worden: waarschuwingen van zijn eigen psycholoog én bezorgde moeders werden volkomen genegeerd.
Om zijn slachtoffers ongemerkt vast te leggen, maakte Van der V. gebruik van een “geraffineerde” methode: een speciale app op zijn telefoon zorgde ervoor dat voor buitenstaanders absoluut niet zichtbaar was dat er opnames werden gemaakt. De rechtbank rekent hem dit zwaar aan; het bewijst dat de man wist dat zijn acties volstrekt onacceptabel en strafbaar waren.
Psycholoog sloeg alarm, maar beroepsgeheim hield hem tegen
Wat de zaak extra pijnlijk maakt, is dat de man vóór zijn aanstelling al bekend was met zijn pedofiele stoornis. Tussen 2018 en 2021 liep hij hiervoor vrijwillig in behandeling. Toen Van der V. destijds besloot om uitgerekend op een basisschool te gaan werken, ontstond er een heftig conflict met zijn behandelend psycholoog.
De psycholoog voorzag het drama en bleef er herhaaldelijk op hameren dat dit “fout zou kunnen aflopen”. De therapeut dreigde zelfs de school rechtstreeks te informeren om de kinderen te beschermen. Uiteindelijk bond de psycholoog in: er werd besloten dat het medisch beroepsgeheim niet mocht worden geschonden.
Zelfs toen de conciërge eenmaal op de school actief was, waren er kansen om hem te stoppen. Eind 2022 trok een bezorgde moeder aan de bel bij de schooldirectie met een concrete klacht over de conciërge. Zij was niet de enige; meerdere ouders uitten ongerustheid en zorgwekkende signalen.
Tijdens de rechtszaak kwam echter een schokkend detail aan het licht: de schoolleiding nam de klachten en signalen destijds totaal niet serieus. Van der V. kon hierdoor nog jarenlang ongestoord zijn gang blijven gaan op het schoolplein en in de gangen.
Tijdens de inhoudelijke behandeling probeerde de conciërge de schuld nog deels te verschuiven door te beweren dat de jonge meisjes op school “hem vaak zelf opzochten”. De rechter maakte hier direct korte metten mee en nam hier resoluut afstand van: “Wat er is gebeurd, is op geen enkele wijze, ook niet indirect, aan de zeer jonge slachtoffers te wijten.”
