De droom van Doing Zoetermeer om het Nederlands kampioenschap rolstoelhockey te veroveren, is zaterdag op de meest pijnlijke manier uiteengespat. In sporthal De Altis ging de beslissende finalewedstrijd tegen Haag88 in de laatste minuut met 2-1 verloren, waardoor de landstitel naar de Haags/Rijswijkse ploeg ging.
De finale kende een bloedstollend verloop. In de eerste wedstrijd hielden beide teams elkaar in evenwicht en werd er niet gescoord. Doing Zoetermeer trok vervolgens de shoot-outs met 2-1 naar zich toe en zette daarmee een eerste stap richting de titel. In de tweede wedstrijd moest de ploeg echter haar meerdere erkennen in Haag88. De Hagenaars waren met 5-1 duidelijk de sterkste, waardoor een derde en beslissende wedstrijd noodzakelijk werd.
In dat allesbepalende duel gaf Doing opnieuw uitstekend partij. Beide teams waren aan elkaar gewaagd en lange tijd bleef de stand steken op 1-1. Een verlenging leek binnen handbereik, maar in de slotminuut sloeg het noodlot toe. Haag88 profiteerde van een ongelukkige situatie en maakte de beslissende 2-1.
Keeper Fernand Verweij kon na afloop leven met de nederlaag, ondanks de pijn van het verlies. „Teleurgesteld niet, het waren mooie, harde maar sportieve wedstrijden”, vertelt hij. „Het is wel balen dat je in de laatste minuut een goal tegen krijgt van een bal die niet eens als gericht schot bedoeld was, maar dat hoort nu eenmaal bij sport.” Voor Verweij kreeg de verloren finale nog een extra lading. De ervaren keeper had vooraf al besloten dat dit zijn laatste seizoen in het rolstoelhockey zou worden. „Ik had graag als kampioen gestopt met rolstoelhockey, maar dat is helaas niet geworden”, zegt hij. „Ik ben enige tijd geleden begonnen met handbal en mijn lichaam kan dat goed aan. Daarom heb ik besloten daar verder mee te gaan.”
Verweij begon zijn loopbaan ooit als veldspeler en schopte het zelfs tot het Nederlands team. Toen hij merkte dat volledige wedstrijden steeds meer energie kostten, maakte hij de overstap naar het keepersvak. „Ik speelde uiteindelijk nog maar één helft per wedstrijd. Daardoor verloor ik mijn plek in de selectie van Oranje. Er was toen wel behoefte aan een keeper. Ik heb dat geprobeerd en dat ging eigenlijk meteen goed. Zo ben ik uit noodzaak keeper geworden.”
Hoewel de titel aan hun neus voorbijging, kan Doing Zoetermeer terugkijken op een sterk seizoen en een finale waarin het verschil tussen winst en verlies minimaal was. Voor Verweij eindigde zijn rolstoelhockeycarrière zonder kampioensschaal, maar wel met trots op een lange sportloopbaan en een waardig afscheid op het hoogste niveau.
Ook speler/coach Frank Maagdenberg kreeg met de nederlaag in de NK-finale een teleurstelling te verwerken. “We hebben geleerd van de fouten in het tweede duel en waren in de beslissende gelijkwaardig aan elkaar. Toch wisten zij in de slotseconden de winnende te maken”, aldus Maagdenberg die met veel familieden aanwezig was. “Mijn vrouw, Mirjam, zat achter de wedstrijdtafel. Mijn zoon zit in het team, nr 14. Mijn schoondochter speelt bij Bredius uit Woerden, dat in de kleine finale speelde. Mijn ouders waren er als toeschouwers en mijn schoonouders keken online mee.”
Foto’s: Ronald Mooiman